10826 افراط به سبک اصلاحات فعالین رسانه‏‌‌‌ای، سیاسی اصلاح‏‌‌طلب با ایجاد نوعی پروپاگاندای رسانه‎ای تلاش دارند که منتقدان دولت را ساکت کنند. لذا اولین حربه آن‌ها، تقسیم جامعه به اعتدالیون و افراطیون و زدن برچسب افراطی‎گری به منتقدان بود. پروژه‎ای که به نظر می‌رسد ریشه در همان رفتارهای لجام گسیخته اصلاح‌‌‌طلبان رادیکال در سال‌های گذشته دارد... <div dir="rtl">&nbsp;<b>گروه سیاسی برهان/ علی جمشیدی؛ </b>در اواخر دهه 1360 و تنها پس از گذشت 9 سال از پیروزی انقلاب اسلامی و در جریان انتخاباتی مجلس سوم شورای اسلامی، تشکلی تحت عنوان مجمع روحانیون مبارز با انشعاب از خاستگاه اولیه خود یعنی جامعه روحانیت مبارز، تشکیل و در سالیان بعد شاکله دولت و سپس جریانی به نام اصلاحات را در کشور ایجاد کرد. جریانی که با پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری هفتم و مجلس ششم به اوج قدرت خود در دوران انقلاب رسید و طی 8 سال حضور در مسند قوه مجریه و مقننه تلاش فراوانی را برای تغییر ساختارها و چارچوب&zwnj;های کشور از خود نشان داد. این جریان پس از شکست در انتخابات شوراهای شهر و روستا در سال 81 دوران افول خود را آغاز کرد و سپس با تکرار این شکست در انتخابات مجلس هفتم و دولت نهم به انزوا رفت.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">چهار سال بعد طیف قابل توجهی از این گروه سیاسی در دوران انتخابات ریاست جمهوری سال 88 با عبور از همه خط قرمزها و تلاش برای براندازی نظام از دایره جمهوری اسلامی خارج شدند و نهایتاً دسته باقیمانده در نظام پس از پایان دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، به امید بازگشت به فضای سیاسی کشور پیرامون دولت یازدهم حلقه زدند.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">کثرت گفتمانی در جریان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری و توزیع پراکنده آرا و نهایتاً پیروزی حسن روحانی تنها با 7/0 درصد برتری، شرایطی را پدید آورد که دولت یازدهم نه تنها از پیشوانه گفتمانی و توده مردمی برخوردار نباشد بلکه اتحاد حامیان رقبای انتخاباتی که بعضا در خرداد سال 92 تنها به صورت تاکتیکی و نه گفتمانی از هم جدا شده بودند، جبهه منتقدان جدی و قدرتمندی را در مقابل دولت شکل دهد.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">در این شرایط حامیان فعال دولت که بیشتر، فعالین رسانه&zwnj;ای &ndash; سیاسی اصلاح&zwnj;طلب از مشارکتی&zwnj;ها تا کارگزارانی&zwnj;ها و ... هستند، با ایجاد نوعی پروپاگاندای رسانه&zwnj;ای تلاش نمودند که منتقدان دولت را ساکت کنند و اجازه فراگیری نقد دولت در جامعه را ندهند. از این رو اولین حربه آن&zwnj;ها در این برخورد تند، تقسیم جامعه به اعتدالیون و افراطیون و زدن برچسب افراطی&zwnj;گری به منتقدان بود. پروژه&zwnj;ای که با &laquo;بی&zwnj;سواد&raquo; خواندن منتقدین و شناسنامه خواستن از آن&zwnj;ها توسط رئیس دولت و شکایت&zwnj;های مکرر از رسانه&zwnj;های منتقد تکمیل&zwnj;تر شد.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">پروژه&zwnj;ای که به نظر می&zwnj;رسد ریشه در همان رفتارهای لجام گسیخته اصلاح&zwnj;طلبان رادیکال در سال&zwnj;های گذشته داشته و ادامه تندوری&zwnj;های آن&zwnj;ها در اتفاقات حدفاصل فتنه 78 و فتنه 88 باشد.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">از این رو به به نظر می&zwnj;رسد که بازخوانی رفتار حامیان رسانه&zwnj;ای دولت که متذکر شدیم اکثراً از وابستگان اصلاح طلب&zwnj;های رادیکال هستند، حداقل در دو دهه اخیر می&zwnj;تواند روشنگر این نکته باشد که رفتارهای آمیخته با تندروی و افراطی&zwnj;گری در نهاد چه طیفی از سیاسیون کشور نهادینه شده است.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><b>افراطی&zwnj;گری در بنیان&zwnj;های فکری</b></div><div dir="rtl"><b>&nbsp;</b></div><div dir="rtl">حلقه&zwnj; کیان به عنوان معروف&zwnj;ترین مرکز مطالعاتی تجدیدنظرطلبان، که در آغاز برای ایجاد کانونی فکری و دینی تشکیل شده بود پس از انقلاب در مؤسسه&zwnj; کیهان فعالیت خود را آغاز کرد و اعضای آن به انتشار کیهان فرهنگی تا سال 1369پرداختند.<span dir="ltr">]</span>1<span dir="ltr">[</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">اعضای این حلقه شامل افرادی چون عبدالکریم سروش، سعید حجاریان، مصطفی تاج&zwnj;زاده، علیرضا علوی&zwnj;تبار، شمس&zwnj;الواعظین، اکبر گنجی، محسن آرمین و ... که ترکیبی از لیبرال&zwnj;ها و چپ&zwnj;گرایان بودند، غرب&zwnj;پژوهی را استراتژی مطالعاتی خود قرار داده و به این نتیجه رسیدند که تلفیقی از تجربیات مثبت تمدن غالب بشری (غرب) و درونی کردن آن&zwnj;ها با ارزش&zwnj;های بومی و محلی، بهترین راهکار استیلاست و در همین راستا به تلفیق سه شکاف ملی، اسلامی و غربی تأکید می&zwnj;ورزند.<span dir="ltr">]</span>2<span dir="ltr">[</span> آنها به مرور زمان، از مواضع اصولی و دینی نظام جمهوری اسلامی فاصله گرفته و با شعار توسعه سیاسی و پیوستن به نظام جهانی، به سوی تمدن و تفکر غرب و لیبرالی حرکت کردند.<span dir="ltr">]</span>3<span dir="ltr">[</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">در بررسی و کنکاشی بین اعضای این حلقه، می&zwnj;توان از حسین حاج فرج دبّاغ، (عبدالکریم سروش) به عنوان سردسته فکری معنوی یا به عبارتی تندروترین فرد آنها نام برد. مقالات عجیب و غریب و ساختارشکنانه &laquo;سروش&raquo; با عنوان &laquo;قبض و بسط شریعت&raquo; در نشریه کیهان فرهنگی در آن زمان بحث و جدل&zwnj;های متعددی را در پی داشت. اصلی&zwnj;ترین هدف او در مقالات مذکور این بود که بر اساس مبانی معارف غربی یا همان لیبرالی، که اصولی جز نسبی&zwnj;گرا و پلورالیسم نداشت، فهم مسلمانان و حتی پیامبر اسلام را از دین، فهمی تاریخی معرفی کند و سپس با ایجاد تردید و شک در آن، قداست علوم دینی و روایات فقهی را قسمتی از شقوقی از علوم انسانی برشمارد.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><b><span style="color: #ff6600"><div class="inbodySotitr"><div class="sotText"><div dir="rtl" align="center"><b>حملات روزنامه&zwnj;های زنجیره&zwnj;ای به اندیشه&zwnj;های دینی و نظام جمهوری اسلامی در سال اول دولت اصلاحات و در دوران وزارت عطاء الله مهاجرانی، تا جایی شدت گرفت که رهبری به دفعات خطر شبیخون فرهنگی و رسوخ فرهنگ غربی و لیبرالیسم و اباحی&zwnj;گری در کشور را هشدار دادند.</b></div></div></div></span></b></div><div dir="rtl"><b>&nbsp;</b></div><div dir="rtl"><b>افراطیون در روزنامه&zwnj;های زنجیره&zwnj;ای</b></div><div dir="rtl"><b>&nbsp;</b></div><div dir="rtl">اولین اقدام گسترده به عنوان یک پایه و اساس و اقدام حمایتی برای دستیابی به اهداف اصلی اصلاح&zwnj;طلبان در دوران دوم خرداد، ایجاد یک شبکه رسانه&zwnj;ای و در صدر آن ایجاد شبکه گسترده و زنجیره&zwnj;ای از روزنامه&zwnj;های همسو (به عنوان سهل الوصول&zwnj;ترین رسانه جمعی)، برای زمینه&zwnj;سازی و سپس حمایت از اقدامات ساختارشکنانه در دولت و مجلس بود.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">روزنامه&zwnj;هایی که با ایجاد یک اطاق فکر مشترک با طرح&zwnj;ریزی اقداماتی بسیار تند و افراطی به سرعت همه حجاب&zwnj;ها و هنجارهای جامعه را در نوردیدند، حرمت&zwnj;شکنی کردند و تلاش نمودند تا قداست&zwnj;های مردم مسلمان را فرو ریزند.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">حملات روزنامه&zwnj;های زنجیره&zwnj;ای به اندیشه&zwnj;های دینی و نظام جمهوری اسلامی در سال اول دولت اصلاحات و در دوران وزارت عطاء الله مهاجرانی، تا جایی شدت گرفت که رهبری به دفعات خطر شبیخون فرهنگی و رسوخ فرهنگ غربی و لیبرالیسم و اباحی&zwnj;گری در کشور را هشدار دادند.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">روزنامه&zwnj;های زنجیره&zwnj;ای متعدد مانند جامعه، توس، نشاط، هم&zwnj;میهن، خرداد، سلام، آفتاب امروز، فتح، پیام امروز، آریا، عصر آزادگان، آزاد و ده&zwnj;ها روزنامه دیگر در دوران اصلاحات مجوز گرفتند که اکثراً در مسیر ساختارشکنی قدم برمی&zwnj;داشتند. این روزنامه&zwnj;ها در موارد زیادی با انتشار مطالبی تند در بازه زمانی کوتاهی تذکر می&zwnj;گرفتند، دادگاه می&zwnj;رفتند و نهایتاً تعطیل می&zwnj;شدند. در این شرایط و زمانی که روزنامه&zwnj;ای توقیف می&zwnj;شد اعضای آن سریعاً با کسب مجوزی جدید از وزارت ارشاد، تنها نام روزنامه خود را تغییر می&zwnj;دادند و مجدداً همان تیم حتی در همان ساختمان قبلی به انتشار روزنامه جدید می&zwnj;پرداختند.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">با گذری سریع در تاریخ آن روزها به راحتی می&zwnj;&zwnj;توان حجم عملیات ساختارشکنانه و افراطی&zwnj;گری&zwnj;های اصلاح&zwnj;طلبان در مطبوعات وقت را به چشم مشاهده کرد.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>فتنه نامه &laquo;آبان&raquo;، فروردین 77<span dir="ltr">:</span> از مبانی آزادی نسبی&zwnj;گرایی است که خواهان جامعه&zwnj;ای رنگارنگ است و از مبانی دین حقیقت&zwnj;گرایی و جزم&zwnj;گرایی است؛ لذا حقیقت&zwnj;گرایی دینی در تعارض با آزادی است<span dir="ltr">.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>ماهنامه کیان، بهمن 77<span dir="ltr">:</span> احکام کیفری اسلام کارآیی ندارد و موجب رواج خشونت می&zwnj;گردد.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>ماهنامه کیان، بهمن 77: در مسائل حکومت و سیاست، فعل و قول معصوم حجت نیست. این قبیل احکام، تاریخی و زمانی&zwnj;اند<span dir="ltr">.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>ماهنامه کیان، بهمن 77<span dir="ltr">:</span> بی&zwnj;اعتنایی نسبت به همه ارزش&zwnj;ها چاره رفع تعارضات یک جامعه تکثرگرای فرهنگی است، همچنانکه امروزه در خارج از کشور، روابط بیرون از محدوده زناشویی و همجنس بازی امری روا شمرده می&zwnj;شود و کسی متعرض آن نمی&zwnj;گردد<span dir="ltr">.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>ماهنامه کیان، بهمن 77<span dir="ltr">:</span> معصومین فقط در کلیات و اصول اسوه&zwnj;اند، نه در فروع و جزئیات<span dir="ltr">&nbsp;.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>ماهنامه کیان، بهمن 77<span dir="ltr">:</span> فقه و شریعت مشمول مرور زمان می&zwnj;شود و لا یتغیر نیست، احکام برای مردم&zwnj;اند؛ نه مردم برای احکام، لذا اگر مردم عوض شوند احکام هم باید عوض شوند<span dir="ltr">.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>ماهنامه کیان، فروردین 78<span dir="ltr">:</span> ارتداد حق طبیعی هر انسان است و ادیان همگی بر حق&zwnj;اند<span dir="ltr">.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>روزنامه صبح امروز، خرداد78<span dir="ltr">:</span> صحت قصه حضرت یوسف در قرآن کریم از محالات است.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>ماهنامه زنان، دی 78، ش59، ص34<span dir="ltr">:</span> بینش علمای اسلامی و فقهای ما در مورد زنان بر اساس روایات مجعول شکل گرفته است<span dir="ltr">&nbsp;.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>روزنامه آفتاب امروز، مهر 78: در بعد مسائل فرهنگی سه مشکل هست که حوزویان باید آن را حل کنند. یکی موسیقی به نحوی که انسان هر وقت دلش خواست ضبط را روشن کند و یکی هم رقص و دیگری ماهواره به نحوی که در فیلم به زنان از زانو به بالا عریان، هم بتوان نظر انداخت<span dir="ltr">&nbsp;.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>هفته نامه آبان، 9/11/78، ش112، ص 7<span dir="ltr">:</span> حذف صحنه&zwnj;های جنسی و مشروب خواری از فیلم&zwnj;ها، هیچ مستند شرعی ندارد؛ مگر قرآن قضیه لواط را بیان نمی&zwnj;کند؟ مگر دم از دختران (...) و جام شراب نمی&zwnj;زند؟ پس چرا این صحنه&zwnj;ها از فیلم&zwnj;ها حذف می&zwnj;شوند؟</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>روزنامه صبح امروز، 12/8/، 78، ص8: دامنه تساهل، امور جنسی و همجنس بازی را نیز فرا می&zwnj;گیرد. این امور مردود است، ولی نباید ممنوع باشد<span dir="ltr">.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>روزنامه نشاط، خرداد 78: فرهنگ شهادت خشونت&zwnj;آفرین است، اگر کشته شدن، آسان شد؛ کشتن هم آسان می&zwnj;شود<span dir="ltr">&nbsp;.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>روزنامه عصر آزادگان، 20/1/79، ص3: هیئت&zwnj;های مذهبی منشأ خشونت&zwnj;اند و بسیجی&zwnj;ها اعضای تشکیل دهنده این هسته&zwnj;ها می&zwnj;باشند<span dir="ltr">&nbsp;.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>هفته نامه آبان، شهریور 7<span dir="ltr">&nbsp;:</span>نظریه عینیت سیاست و دیانت، زاییده افکار عامیانه و قدیمی است<span dir="ltr">&nbsp;.</span></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>روزنامه صبح امروز، 23/8/78، صفحه 8<span dir="ltr">:</span> تفکر شیعه&zwnj;گری موجب انحطاط مملکت ما و مانعی برای دموکراسی است.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><span>-<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>روزنامه فتح، 17/1/79، صفحه 3<span dir="ltr">&nbsp;:</span>چرا باید جریان سقیفه را تبدیل به یک کینه تاریخی کنیم؟ این تعصب غیرمعقول است که طراحان سقیفه را الی الابد گناهکار بدانیم.</div><div dir="rtl">آنچه از پیش چشم گذشت؛ بازخوانی بخشی از افراطی&zwnj;گری&zwnj;های اصلاح&zwnj;طلبان آن هم فقط در حوزه فعالیت&zwnj;های روزنامه&zwnj;نگاری و کار رسانه&zwnj;ای بود، افراطی&zwnj;گری&zwnj;هایی که روزنامه&zwnj;نگاران و نیروهای اصلاح&zwnj;طلب تلاش می&zwnj;کنند آن را از مردم مخفی نگه دارند.</div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl" align="right"><b>ادامه دارد...</b></div><div dir="rtl">&nbsp;</div><div dir="rtl"><b>منابع:</b></div><div dir="rtl"><span>1.<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>مجله کیان، شماره&zwnj;ی اول، آبان ماه 1370، ص2</div><div dir="rtl"><span>2.<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>مهرداد مشایخی، &laquo;دگردیسی مبانی سیاست و روشنفکری سیاسی&raquo;، مجله&zwnj; آفتاب، سال سوم، شماره&zwnj;ی 28، مرداد و شهریور 1382، ص8</div><div dir="rtl"><span>3.<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span>جهاندار امیری، اصلاح&zwnj;طلبان تجدید نظر طلب و پدرخوانده&zwnj;ها، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1386، ص 144</div><div>&nbsp;</div><div dir="rtl">*علی جمشیدی؛ کارشناس مسائل سیاسی/ انتهای متن/</div>