در تکاپوی تحقق کدام آزادی؟
امام خمینی (ره) دارای جهان‌بینی اسلامی بود و چارچوب فلسفی خود را برمبنای اصول اساسی اسلام بنیان نهاده بود. لذا معتقد بود که در حقیقت، اسلام آزادی سالم و صحیح را برای انسان‌ها تأمین می‌کند. از منظر امام، آزادی محقق نمی‌گردد مگر در سایه‌ی اسلام و قوانین آن.

امام (ره) مانع راهبردی و مسئله‌ی تاکتیکی اصلاح‌طلبان
به نظر می‌رسد جریان اصلاح‌طلبی اندیشه‌های امام را به‌لحاظ راهبردی به چشم «مانع» می‌نگرد که باید برداشته شود، ولی به‌لحاظ تاکتیکی به آن به چشم «مسئله» نگاه می‌کند که باید حل شود و در این راستا در کوتاه‌مدت با ابزار تفسیرپذیری اندیشه‌ها، سعی در «مدرن‌سازی» امام دارند و از اندیشه‌های امام قرائتی مدرن ارائه می‌دهند و تحت این قرائت مدرن، اندیشه‌های خویش را از زبان امام بیان می‌دارند.

مردم‌سالاری دینی یا دموکراسی غربی
امام خمینی (ره) علی‌رغم التزام به بسیاری از اصول، بنیان حکومت را بر پایه‌های تفکر دینی قرار داد و با خواست و انتخاب مردم در فاصله‌ی اندکی از پیروزی انقلاب، جمهوری اسلامی را استوار ساخت. درحالی‌که در اندیشه‌های لیبرالی، جایی برای دین در عرصه‌ی مدیریت اجتماعی وجود ندارد.

دولت‌مداری اصلاح‌طلبان با گذر از اندیشه‌های امام (ره)
اکبر گنجی در مصاحبه‌ای با روزنامه‌ی آلمانی‌زبان بیان می‌دارد که «ما تلاش می‌کنیم [امام] خمینی را به‌گونه‌ای تفسیر کنیم که مخالف دموکراسی نباشد. خمینی دیگر وجود ندارد. آنچه وجود دارد فقط برداشت‌های ما از سخنان اوست. او به‌هرحال یک روزی به موزه خواهد رفت و هیچ‌کس نمی‌تواند جلوگیری کند.»

عیار مجلس ایده‌آل اصلاح‌طلبان در سنجه اندیشه امام
مجلس ششم حال و هوای متفاوتی نسبت به سایر دوره‌ها داشت. تنش‌هایی در این دوره به وقوع پیوست که حاصل آن تحمیل بحران‌های متعدد به نظام جمهوری اسلامی بود. این اتفاقات در مجلسی رخ می‌داد که اکثریت مطلق آن در دست اصطلاحاً جناح اصلاح‌طلب بود. جناحی که همواره خود را «خط امامی» و پیرو آرمان‌ها و منویات معمار انقلاب اسلامی معرفی کرده و از این رهگذر به کسب وجهه پرداخته است.

حزبی که امام گفت، حزبی که اصلاح‌طلبان سامان دادند
حزب سیاسی در لغت، به معنی گروهی از مردم است که با هویت ایدئولوژیک مشترک و با هدف به دست آوردن قدرت حکومت از راه انتخابات و یا از راه‌های دیگر سازمان یافته‌اند. این شیوه‌ی گردآوری افراد برای کسب قدرت سیاسی، یک شیوه‌ِی غربی و وارداتی است.

فهم «زبان زمان» در نام‌گذاری سال‌ها
آن دسته از تمدن‌ها، فرهنگ‌ها، مکاتب، اندیشه‌ها و نهضت‌ها که نتوانستند پیوند خود را با زبان زمان امتداد دهند، «مانایی» و «پویایی» خود را از دست داده و بنابراین از جامعه و توده‌ها جدا گشته و محکوم به «زوال» و «انحطاط» شده‌اند.

همدلی و همزبانی برای ارتقاء سرمایه اجتماعی
اگر میان چشم انداز ترسیمی دولت و اولویت های ترجیحی مردم فاصله ایجاد شود؛ «اعتماد» به عنوان پایه اصلی سرمایه اجتماعی سلب خواهد شد و در اثر تشدید فزاینده فرسایش سرمایه اجتماعی، شاهد گسست دولت-ملت خواهیم شد

نام‌گذاری به‌مثابه سیاست‌گذاری
بخشی از نهادهای رسمی، میل فزاینده‌ای دارند که تصویر شعاری و کلیشه‌ای خود را در زمینه‌ی نام‌گذاری‌های سال غالب کنند. این «جناح مؤمن انقلابی» است که باید نام‌گذاری را به‌مثابه‌ی بخش و سطحی از سیاست‌گذاری عمومی انقلاب درک کند و علاوه بر زمینه‌سازی برای تبدیل آن به سیاست‌های جاری، زمینه‌ی فعال‌تر شدن مردم و نهادهای مردمی را در فرایند سیاست‌گذاری عمومی جمهوری اسلامی فراهم آورد.

چرا همدلی و همزبانی دولت و ملت؟
پر واضح است که این نام را نیز می‌توان در چهار چوب مرحله دولت سازی اسلامی که سومین مرحله از فرآیند تمدن‌‌‌سازی اسلامی است، تحلیل نمود. برطرف نمودن شکاف دولت ملت که می‌توان آن را از جمله شکاف‌های فعال در جامعه دانست که در شرایط حاضر با طرح فسادهای اخیر در فضای عمومی نیز تشدید شده است، می‌تواند موجب پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی گردد.

مخاطب اصلی نام‌گذاری سال‌ها کیست؟
در واقع یکی از دلایل اصلی نام‌گذاری کوتاه سال‌ها در ابتدای هر سال از جانب مقام معظم رهبری، مخاطب قرار دادن مردم است تا بدین طریق، آن‌ها وارد عرصه‌ی مدیریتی جامعه گردند تا علاوه بر ایجاد وحدت رویه بین سیستم‌ها و واحدهای انسانی در جامعه، اهداف کلان نظام به‌صورت مردمی اداره شوند.