مسئولین در قبال نام‌گذاری سال چه باید بکنند؟
نخست می‌بایست کار علمی و فکری درباره‌ی شعار سال انجام گیرد. وظیفه‌ی این کار بر دوش نهادهای علمی و سازمان‌های فکری کشور است. در درجه‌ی اول باید از اساتید دانشگاه‌ها دعوت به عمل بیاید تا کار مطالعاتی و علمی بر روی نام سال انجام دهند و حاصل مطالعات خود را در قالب برنامه‌های مختلف به نهادهای اجرایی کشور تحویل دهند تا نهادهای اجرایی نقشه‌ی راهی برای اقدامات عملی در زمینه‌ی نام سال داشته باشند.

آثار اجتماعی تعیین شعار برای سال در جامعه چیست؟
رهبریِ نظام با بهره‌گیری از یک سنت ایرانی، به دنبال ترسیم نظام ارزشی مدنظر خویش است. در قبال این ترسیم، موضع‌گیری مختلفی را با شدت و ضعف شاهد هستیم، لیکن با نگاهی کلان‌تر می‌توان گفت نام‌گذاری سال‌ها اثرات خویش را بر جامعه برجای می‌گذارد و هرچه این نام‌گذاری‌ها با نیازهای زندگی روزمره‌ی عامه‌ی مردم و تلقی‌های نخبگان نزدیک‌تر تبیین شود، احتمال تأثیرگذاری آن افزایش می‌یابد و این کار رسالت باورمندان به این نام‌گذاری است.

چالش کارآمدی و نسخه‌ی همدلی و هم‌زبانی دولت و ملت
در شرایطی که نظام اسلامی توانسته است از بحران مشروعیت و امنیت در دوره‌ی حیات خود با صلابت و سربلندی عبور کند و در مقابل شبهات و هجمه‌های ارزشی و ایدئولوژیک به سطح بالایی از نهادینگی مشروع در سطح جامعه دست یابد، دشمنان خارجی و بدخواهان داخلی با وجود عجز در به بحران کشیدن انقلاب اسلامی در حوزه‌ی‌ اندیشه، این‌بار سعی دارند در حوزه‌ی مطالبات معیشتی، کارآمدی نظام جمهوری اسلامی را خدشه‌دار کنند.

ضرورت انتقاد در جمهوری اسلامی
نظام‌های سیاسی آن‌گاه می‌توانند پویا باشند که در درون آن‌ها و در بستر اجتماعی آن‌ها، بستر نگاه انتقادی وجود داشته باشد. نگاه انتقادی فعال ضمن برشمردن عیوب و ایرادات موجود در دستگاه مدیریتی کشور و ساختار حاکم، زمینه را برای پاسخ‌گویی مسئولین و حرکت در مسیر رفع ایرادات فراهم می‌نماید.

امکان و امتناع انتقاد در ایران
بیان اشکالات ساختار باید به یک هنجار مبدل شود؛ مانند خود الزام ساخت ساختار. دو وجه تخصصی و عمومی نقد نیز باید در مکان‌ها و شرایط همگون با خود صورت پذیرند؛ در غیر این صورت نه به هدف نقد خواهند رسید و نه نقد خواهند شد؛ بلکه صورتی از تخریب را شکل خواهند داد.

امامین انقلاب و موضوع انتقاد
نقد و انتقاد در اسلام و نظام حکومتی برآمده از اسلام از اصول مهم و اساسی است که همراه با مکانیسم عملی خاص خود و در ارتباط با سایر مفاهیم اسلامی، معنی و مفهوم پیدا می‏کند. این مکانیسم عملی در اسلام، در قالب امر به معروف و نهی از منکر تجلی می‏یابد.

انتقاد در قانون اساسی و اسناد بالادستی
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در اصول متعددی به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم به بحث انتقاد پرداخته است. اصل هشتم قانون اساسی مستقیماً به این مسئله پرداخته و اصول 24، 26، 27 و 175 به‌طور غیرمستقیم موضوع انتقاد را مورد اشاره قرار داده است.

تیغ نقد در میانه‌ی اصلاح و تخریب
تیغ نقد در میانه‌ی اصلاح و تخریب
نقد و انتقاد تیغ دولبه‌‌ای است که از یک سو می‌تواند سبب پیشرفت کشور و افزایش هوشیاری مردم و مسئولان شود و یا بالعکس، با فراهم ساختن فضای آلوده‌ی تخریب، زمینه‌ی سوءاستفاده و نفوذ دشمن را فراهم نماید

پرخاشگری‌های سیاسی به‌جای انتقاد
متأسفانه در ایران اصلاً انتقادپذیری وجود ندارد، زیرا در جامعه‌ی ایران نوعی خودمحوری حاکم است که ریشه در فرهنگ تصوف دارد. استبداد شاهنشاهی نیز برگرفته از همین تصوف است. عقلانیت باعث انتقادپذیری می‌شود، زیرا عقلانیت می‌پذیرد که رشد کردن بدون انتقادپذیر بودن ایجاد نمی‌شود.

منتقدان در بن‌بست پاستور
انتقاد یا انتقام، کدام واژه رساترین تفسیر پاستورنشین‌ها از جملات منتقدان خود نسبت به نحوه‌ی سیاست‌ورزی آنان در ساحت قوه‌ی مجریه است. در این یادداشت، به‌شکل موجز به ارزیابی چگونگی مواجهه‌ی سیر ادوار دولت‌ها پس از جنگ تحمیلی در جمهوری اسلامی نسبت به منتقدان می‌پردازیم.